Clubblad

Op deze pagina publiceren we geregeld een artikel

dat in ons clubblad werd opgenomen. 

Dit clubblad verschijnt driemaal per jaar.


VERSLAG WANDELING Loch of the Lowes (Schotland)


Tekst & foto's: clubleden Nicole en Guy


Vanuit de Zuid-Schotse camping van Moffat deden we zowel in 2019 als in 2023 een wandeling in de buurt van de meren St Mary’s Loch en Loch of the Lowes, die door middel van een klein stroompje met elkaar verbonden zijn. Een loch is de Schotse naam voor een meer of een inham van een zee. Waarom we deze wandeling vier jaar later voor een tweede keer deden, kom je te weten in dit artikel!

 

We parkeerden de auto, net als in 2019, langs weg A708 waar tegenover het Glen Café deze heuvelwandeling uit het wandelboek '100 Walks in Scotland' begint.


Bij een aangename temperatuur van 22 graden bij de start moesten we eerst de brug over de verbinding tussen de twee lochs oversteken, om vervolgens over een stile (een houten trapje) te stappen, waarna we een pad over ruw terrein opliepen. Dit pad is onderdeel van de Southern Upland Way, een 338 km langeafstandspad dat diagonaalsgewijze doorheen Zuid-Schotland loopt van Portpatrick aan de zuidwestkust naar Cockburnspath aan de oostkust.     





                        

► Foto: even over de ‘stile’ stappen

Het deel van het pad dat wij bewandelden, slingerde zich langs verschillende weides bergopwaarts over een eerste heuvel tot een hoogte van 354 meter en leidde naar een hek tussen de beplanting. Voor we dat hek bereikten moesten we evenwel enkele gitzwarte koeien passeren, die net op de terugweg waren van de heuvels naar hun weide. We lieten hen eerst rustig betijen en wandelden pas daarna verder naar het hek.






















◄ Foto: zicht op de ruïnes van Riskinhope Hope en de mooie omgeving

Verderop staken we een eerste voetgangersbrugje over en daarna steeg het pad, langzaam weliswaar, verder naar een hoogte van 420 meter. Via een sterk begroeid pad daalden we af naar een volgend voetgangersbrugje over een beekje en intussen konden we genieten van de vele mooie uitzichten in de omgeving. In het dal aangekomen, wandelden we langs, en deels door, Riskinhope Hope, dat ooit het huis was van een herder en zijn gezin. Nu is het enkel nog een ruïne van enkele stenen hoog, die zich tussen wat verspreid staande bomen bevindt.

Het sterk stijgende pad, dat volgde, benam ons geregeld de adem - en dat niet alleen door de adembenemende uitzichten - en bracht ons naar de 463 meter hoge top van de heuvelrug Pikestone Rig, waar we het langeafstandspad Southern Upland Way verlieten.


Toen we in 2019 op dit punt aankwamen, was het pad, dat naar de boerderij Riskinhope House leidt, sterk begroeid en vooral zeer drassig. Het pad was toen bij momenten zo kletsnat, dat we ervoor kozen om geregeld een omweg tussen de begroeiing te maken. Ook dat was niet eenvoudig aangezien we door de hoge gewassen niet altijd konden zien waar we onze voeten moesten zetten. Op weg naar de boerderij passeerden we ook nog de 461 meter hoge heuvel Peat Hill, wat zoveel betekent als 'veen- of turfheuvel' en dus ook de natheid van de ondergrond verklaarde. Door de warmte van de laatste weken in deze regio was het in 2023 echter helemaal niet zo drassig als we verwacht hadden.

 

In 2019 kozen we in de buurt van Riskinhope House, onder meer door de afwezigheid van bordjes, voor een pad dat door een schapenweide liep. Bij de klim over het hek verloor ik toen mijn evenwicht en kwam onzacht op mijn staartbeen terecht. Na even bekomen te zijn van de val, wandelden we door een weide tussen de schapen en lammeren. Halfweg de weide moesten we nog even al pootjebadend een beek met glibberige steentjes oversteken.  Een hek verderop bracht ons op weg A708, die we gedurende goed 500 meter moesten volgen om terug uit te komen aan ons startpunt.


Omdat we in 2019 eigenlijk niet wisten waar het misgelopen was, hadden we voor onze afreis in 2023 al besloten om deze wandeling opnieuw te maken. In BaseCamp hadden we thuis proberen uit te pluizen hoe we dit keer aan de juiste kant van het Loch of the Lowes (de zuidkant van het meer) konden blijven en dus niet over de weg, maar langs een al dan niet duidelijk pad naast het loch, naar onze auto konden terugkeren. Doordat het nu minder drassig was bij de afdaling naar Riskinhope House, kwamen we wel op een ander, nog hoger gelegen punt uit op weg naar het bewuste meer. Dat stuk hadden we de vorige keer dus alvast gemist. Maar ook dit keer was het niet gemakkelijk om een pad te vinden ten zuiden van het loch omdat hier een afrastering stond en dat zonder mogelijkheid om over een trapje (een stile) of via een poortje (kissing gate) aan de andere kant te geraken.

 

▲ Foto: Loch of the Lowes, geflankeerd door bergen, in het zuiden van Schotland


Dus volgden we de afrastering tot we aan het Loch of the Lowes uitkwamen en daar wachtte ons alsnog een zeer drassig gebied, waar geen duidelijk pad liep. We volgden de zuidoever van het loch tot we terug uitkwamen aan de brug tussen de twee meren en konden zo terugkeren naar het Glen Café. ‘Mission accomplished’ (missie volbracht n.v.d.r.) heet dat dan zeker?

 

We beloonden onszelf met een kopje koffie en een ijsje in het Café, waar door het mooie weer van 2023 (droog en intussen 24 graden) veel motorrijders verzameld waren. Daarna reden we terug naar de camping. Door dit keer wel via de zuidoever van het Loch of the Lowes en niet langs weg A708 te wandelen, werd de wandeling ook nog eens met ongeveer 400 meter ingekort tot 9,4 kilometer. Toch nog even vermelden dat we in 2019 deze wandeling deden zonder vooraf de gpx voor de wandel-gps uit te tekenen en dat het oude pad, dat beschreven stond in ons niet-meer-zo-jonge wandelboek, deels niet meer in gebruik was. De paaltjes stonden nog wel in de weide, maar de symbolen, die we sedert de laatste splitsing probeerden te volgen, waren intussen verwijderd…

 

▼ Foto: niet al te steile beklimming onderweg